Edinburgh

Karin is twee volle dagen bij ons. Dan ligt de keuze voor de hand: één dag naar de stad en één dag de natuur in.

Welke stad? Edinburgh natuurlijk.

We reisden met de trein. Een comfortabel ritje met een stoptrein van een klein uur.

Karin en Linda bezochten eerst de oude stad. Die wordt gevormd door The Royal Mile – de hoofdstraat die langzaam oploopt naar het majestueuze kasteel.

De zijstraten zijn besloten hoven met hoge woonblokken eromheen, de closes.

Lady’s stairs close. Hier ligt het Writers’ Museum dat ik bezocht

Linda was op zoek, en vond de plaats waar Clair met de postkoets in Edinburgh aankwam en de print shop van Jamie. Outlander fans weten waar dit over gaat.

De New Town wordt gevormd door de 18e eeuwse stadsuitbreiding, waar de toenmalige rijken hun huizen lieten bouwen aan brede straten afgewisseld met besloten parken. In een deel ervan zitten nu veel winkels en horeca.

Zicht op het kasteel vanuit New Town

Er werd gewinkeld uiteraard. En thee gedronken hier en daar.

Toen waren de voeten waren moe en was er nog veel te zien. De oplossing: het laatste rondje op de Hop-on-hop-off bus.

Ik trok mijn eigen plan en had mijn zinnen erop gezet een paar musea te bezoeken. Op weg naar de Scottish National Gallery kwam ik allerlei vermaak tegen.

Vervolgens doolde ik per abuis de Royal Scottish Academy binnen, ‘the home of contemporary art’.

Bij hedendaagse kunst hoop ik altijd op verwondering. Verwarring zelfs. Dat ook best lang mag duren, liever nog juist. Dat had ik bij Jo Ganter en Raymond MacDonald.

Zij is grafisch kunstenaar. Hij is saxofonist en componist met een speciale belangstelling voor het onderscheid tussen componeren en improviseren. Samen gaven ze muziek grafisch weer – en wel op zo’n manier dat het door musici te spelen is.

Er miste trouwens wel iets. Er waren van dat spelen van deze prints geen voorbeelden te horen.

Even verderop in de Scottish National Gallery een indrukwekkende verzameling schilderijen van zeg voor 1900. Kies daar maar de mooiste exemplaren uit voor een blog.

Deze vond ik nogal aandoenlijk. Jean Baptiste Greuze (1725-1805) legde het verdriet vast van een jong meisje dat voor het eerst met de dood wordt geconfronteerd als haar kanariepiet het leven laat.

En nogal indrukwekkend was deze zaal met de volledige serie van zeven schilderijen waarin Nicolas Poussin (1594 – 1665) de katholieke sacramenten verbeeldt. Dat deed me nogal conceptueel aan en in zekere zin zijn tijd ver vooruit.

Schotland eert zijn literaire helden. Overal duiken Robert Burns, Sir Walter Scott en Robert Louis Stevenson op. In Edinburgh is een museum aan hen gewijd.

Leuk om wat meer van hun achtergrond te zien. Gelukkig is er ook aandacht voor andere Schotse schrijvers. Maar dit zijn de grote drie dus:

We ontmoetten elkaar in The Wee Restaurant dat Linda en ik nog kenden van een eerder bezoek en sloten de dag af met een heerlijk diner.

1 Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s