Stanley Mills

Even buiten Stanley ligt een voormalig industriecomplex. Hier werd van eind 18e tot ver in de 20e eeuw katoen geproduceerd.

Waarom op deze plaats? Omdat de rivier de Tay hier over een korte afstand veel hoogte verliest. Het water van deze rivier werd gebruikt om alle apparaten aan te drijven.

In de kelder zie je daar de overblijfselen van. Op de muur worden de tandraderen geprojecteerd die ooit in werkelijkheid de waterkracht overbrachten naar de verdiepingen erboven.

Het complex is inmiddels gerestaureerd. In één fabriek is een museum ingericht, waar ook nog oude apparatuur staat. Andere gebouwen zijn verbouwd tot appartementen. Door de hoge ramen valt veel licht naar binnen. Dat lijkt me best prettig wonen daar.

Stanley is een gepland dorp. De Schotten die tijdens de zogenaamde clearances hun land kwijt raakten, kregen hier een huisje aangeboden. Met een stukje grond groot genoeg om aardappelen op te verbouwen. Veel keus hadden ze niet, want vertrekken moesten ze toch. Het houden van schapen was voor de landeigenaren veel lucratiever.

Op het land werken was ook een zwaar bestaan, maar persoonlijk betwijfel ik of de overstap naar fabrieksarbeid een verbetering voor ze was.

We reden door en lunchten bij Steward Tower Dairy, een werkende farm met een coffee shop en een farm shop.

Ik koos de ploughman’s lunch: traditioneel Schots lunchgerecht, geïnspireerd op wat landarbeiders zoal in hun broodtrommel hadden. Linda koos de Bacon and sausage quiche.

We reden met een omweg naar huis.

In Kenmore, een klein dorp aan Loch Tay, maakten we een wandeling. Het was 20 graden. Ideaal (Schots) weer om een duik te nemen.

Op deze foto zie je links het Crannoch Centre, waar het ronde houten huis uit de prehistorie is gereconstrueerd. Het was ons eerst uitstapje nadat we ons huis gevonden hadden.

Heel bijzonder dat je dit oerhollandse logo op de meest afgelegen plekken tegenkomt.

Deze telefooncel is een icoon. Helaas werkte deze niet meer.

We reden terug door het prachtig woeste gebied rondom Loch Freuchie.

De Schotse wegen zijn erg slecht. Vallen er gaten in asfalt – wat al een teken is van achterstallig onderhoud, lijkt me – dan worden die alleen opgevuld. Maar deze maand viel het ons op dat er toch op best veel plaatsen aan de weg wordt gewerkt.

Op de smalle straten hier leidt dat altijd direct tot single line traffic. Je staat dan al snel een paar minuten te wachten voor het stoplicht dat het mogelijk maakt dat tegenliggers passeren.

1 Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s